de pasfoto is uitgestorven. het is een trieste werkelijkheid.

in mijn tienerjaren was ik een fervent pasfotoverzamelaar. alle mooie vrouwen die ik ontmoette vroeg ik om een pasfoto, van mijn geliefde zaten er altijd tientallen in mijn portemonnee, de opslagplaats bij uitstek voor de pasfoto. nog steeds vallen er regelmatig pasfoto's uit mijn tot op de draad versleten portemonnee, de toevoer is inmiddels stilgevallen. de laatste nieuwelingen zijn mijn inmiddels vier jaar oude neefje toen ie drie maanden was & de ex-vriendin die inmiddels al zo'n 16 maanden geleden de deur achter zich dichttrok.

het heeft niets te maken met stilte op het liefdesfront of met het sterven van mijn verzamelwoede. het is de bittere werkelijkheid van het moderne leven. het moderne leven dat zich in steeds grotere mate op het internet afspeelt. internet, de vuilstort voor ieders fotoboek. alle mooie, lelijke, grote, kleine, dronken en intieme foto's vinden er hun eigen dubieuze schuilplaats. al is van een schuilplaats amper te spreken als de hele wereld je over de schoenen van je date kan zien kotsen, je de kontharen van die ex-collega kunt tellen terwijl ze iemand die niet haar vriend is oraal bevredigt en er waarschijnlijk geen enkele kat meer te vinden is op de wereld die niet op het wereldwijde web staat. lang leve de upload-toets.

graag had ik mijn nieuwe liefde bijgezet in mijn portemonnee. het plastic venstertje is al jaren weg, maar ze zou prachtig staan tussen de riante verzameling mooie vrouwen die zich er bevindt. waar ze overigens het fraaiste exemplaar zou zijn, dat spreekt voor zich. maar pasfoto's zijn niet meer van deze tijd. ze whatsapp'te me een foto, die ik heb opgeslagen in het 300 foto's tellende archief met voornamelijk zonsondergangen op mijn telefoon.

het is mijn nieuwe portemonnee. pak ik mijn portemonnee en haal ik de foto's eruit om ze allemaal weer eens te bekijken. wordt ik steevast overladen met emoties, met het verlangen naar oude tijden. de ooit goede vriendinnen die ik nooit meer spreek. de scharrels en gemiste kansen. de ex-vriendinnen, de een ruimer aanwezig dan de ander. maar de meest recente foto, zoals gezegt, is zeker vier jaar oud.

wil ik nu met weemoed terugdenken aan de wat de liefde en het leven mij de afgelopen jaren brachten, dan pak ik mijn telefoon. de aansluiting is naadloos. de oudste foto is de ex die in mijn portemonnee de laatste toevoeging was, tussen de zonsondergangen door komen (bijna) alle belangrijke vrouwen voorbij die de afgelopen jaren mijn leven bevolkten. weer een stukje leven gedigitaliseerd.

vroeger bedacht ik regelmatig, dat mocht ik ooit overvallen worden. dan zou ik de overvaller vragen of ik de pasfoto's eruit mocht halen voordat ie er met mijn geld vandoor zou gaan. waarschijnlijk zal ik, mocht het ooit gebeuren, de overvaller nu vragen of hij eerst even een aantal door mij te selecteren foto's wil doormailen, alvorens hij er met mijn smartphone vandoor gaat.

hoewel er dus eigenlijk niets is verandert, mis ik de pasfoto. een klein stukje karton met daarop een foto van een mooie vrouw. mijn mooie vrouw. die ik af en toe uit mijn portemonnee haal om even naar d'r te kijken en als ik ooit een nieuwe portemonnee koop, die me toelacht vanachter een gloednieuw stukje plastic iedere keer als ik een bos bloemen voor d'r koop.

Jeroen @ 02-02-2012, 16:37

net de was opgehangen, je moet wat als je vakantie hebt, en ik kwam tot een schokkende ontdekking. diep van binnen wist ik al een tijdje dat dit onvermijdelijke moment eraan zat te komen. de dag waarop ontkenning onmogelijk zou worden en ik de waarheid onder ogen zou moeten zien. ik vrees dat het zover is. mijn favoriete blouse is stervende.

mijn favoriete blouse is geen traditionele blouse, het is een combinatie tussen blouse en shirt, want geen knoopjes tot helemaal beneden aan toe, maar wel lange mouwen & bovenin knoopjes die in theorie dicht kunnen (nog nooit gedaan). de meeste mensen die mij de afgelopen jaren kenden en me meer dan vijf keer hebben gezien in deze periode hebben deze blouse vermoedelijk wel gezien. waarschijnlijk zonder er aandacht aan te besteden.

mijn favoriete blouse is wit, zoals de meeste van mijn shirts en blousen. tenminste, dat ik 'm (hoewel ik altijd zeg dat alle goede en mooie dingen vrouwelijk zijn, slaat dat bij mannenkleding natuurlijk nergens op, mijn blouse is een 'hij') kocht was ie wit. de aftakelijk was dan ook al enige tijd zichtbaar. dragen in combinatie met ander wit kon niet meer, er was te groot kleurverschil. onder de oksels zelfs nog meer dan op andere plaatsen (gelukkig kijkt er weinig volk onder mijn oksels).

mijn favoriete blouse en ik hebben samen veel meegemaakt. de aantallen keren samen stappen, dronken worden en naar huis met enkel elkaar en een paar vieze schoenen als gezelschap zijn ontelbaar. mijn geliefdes van de afgelopen jaren hebben allemaal deze blouse wel eens van mijn lijf gescheurd en hij vergezelde me regelmatig op eerste dates. verjaardagen, oudjaarsnachten, North Sea Jazz; niet zelden hing ik mijn favoriete blouse een week vantevoren al klaar voor grote avonden.

mijn favoriete blouse is aan zijn laatste fase van het leven begonnen. de slijtage is begonnen. knopen laten los, knoopsgaten vertonen kleine scheurtjes, de verkleuring heeft onomkeerbaar ingezet. de mouwen sloeg ik al enige tijd niet meer open, ook de kraag heeft zijn hoogtijdagen ver achter zich liggen. soms kijk ik naar ons in de spiegel en vraag ik me af of het de vaalheid is of dat ie echt zoveel dunner is geworden dat mijn huid erdoorheen zichtbaar wordt. het verval is aan alle kanten zichtbaar.

mijn favoriete blouse verkreeg deze positie snel en liet em niet meer los. Nu het einde nadert, vraag ik mij af wat te doen. ik herinner mij Kurt Cobain's legendarische woorden "it's better to burn out, that to fade away", maar nu mijn shirt zomaar aan de kant gooien kan ik niet over mijn hart verkrijgen. en wie weet kan hij nog enige tijd mee. als we onze activiteiten samen beperken tot de écht belangrijke momenten. de eerste dates, nog één keer North Sea Jazz en Rock Werchter deze zomer. iedereen verdient een gepast afscheid, zo ook mijn favoriete blouse.

mijn favoriete blouse. het einde nadert voor je, mijn vriend. maar ik ga je niet zonder slag of stoot laten gaan. en als het einde eenmaal daar is, zal een eervol zeemansgraf je deel zijn. tussen de bananenschillen en pakken yoghurt naar de vuilstort zal ik je nooit aandien. 2012 wordt ons laatste jaar samen, we maken er een topper van!

Jeroen @ 31-01-2012, 13:09

Lang geleden leerde ik een meisje kennen. Mieke heette ze. Hoewel ik een beeldschone en lieve vriendin had en zij een ezel van een vriendje, raakte ik mijn hart aan haar kwijt. Onze relaties liepen ten einde, ons contact werd heviger met de dag. We werkten samen, sms-ten, belden, gingen samen uit eten. Soms met anderen, soms met zijn tweeën.

Er waren intieme momenten samen. Toen ze vertelde over een groot verlies en huilend in mijn armen lag. We hadden vooral veel pret samen. Het was een bloeiende liefde zoals die in in perfecte universums lijken voor te komen, samen hand in hand door de stad, lollend over van alles en nog wat. Vele malen namen we op verschillende stations afscheid van elkaar. Armen om elkaar heen, 3 zoenen op de wang. En dan verdween één van ons in zo'n geel monster.

De intense periode van schijnbare verliefdheid duurde lang, maar zoals altijd niet eeuwig. Jaren verder zijn we nu. Soms hebben we nog oppervlakkig contact, maar het is al heel lang niet meer zoals het ooit was. Zaterdagavond keek ik in mijn telefoon en haar laatste sms-je dateert van acht oktober. 2011, dat dan nog wel. Toch is bij ieder contact tussen haar en mij, moeiteloos weer dat gevoel op te roepen. Dat er iets speciaals was tussen ons.

Iets speciaals dat we echter nooit ten gelde hebben gemaakt. Nooit heb ik haar verteld hoe ik me voelde. Bang als ik was dat ze me verbaasd aan zou kijken, zou zeggen dat ze dat gevoel totaal niet met me deelde en zou zeggen dat we toch gewoon goede vrienden waren. Toch? Een vriendschap kan erop stuklopen. Want hoe ga je daarna vrolijk samen stappen of shoppen wetende dat één van de twee gevoelens heeft en de ander niet.

Het niet vertellen leverde ook pijnlijke momenten op. De barman in mijn stamkroeg die d'r uitgebreid probeerde te versieren, omdat ik liet merken geen interesse in d'r te hebben. Gelukkig ging ze er niet op in. Gezamenlijke vrienden die ons erop wezen dat we zo'n leuk stelletje zouden zijn, waarop we elkaar een seconde of drie aankeken. Om dan in lachen uit te barsten. Wij!? Echt niet!

Van de zomer kwam ik een goede vriendin van haar tegen. Nooit een goede vriendin van mij geweest, maar we kennen elkaar. En op de kermis is iedere vage bekende een reden om samen een borrel te drinken. En zo stonden we samen aan de bar, zij een vies glas witte wijn, ik een doodgetapt glaasje waterig bier in een plastic beker. Na de gebruikelijke "wat-doe-jij-nou"-plichtplegingen kwamen we op vroeger. Zoals dat gaat met vage bekenden met wie je slechts een wazig verleden deelt. De herinneringen zijn mooier dan de werkelijkheid en samen dronken we nog een ranzig glaasje alcohol.

Ze vertelde me hoe Mieke stiekem verliefd op me was geweest. Maandenlang. Mijn hart sloeg er van over. Zo onbewogen mogelijk probeerde ik haar verhaal aan te horen, maar ik voelde mijn wangen kleuren. Hoe Mieke vertelde over de leuke dingen die we samen deden, hoe teleurgesteld ze soms thuiskwam, als er niets was gebeurt tussen ons. Want ondanks alle wilde verhalen, hebben we elkaar nooit gekust. Ik vertelde niet over mijn gevoelens. Wat zou het nut er nog van zijn?

Toch denk ik nog regelmatig aan haar. Ik geloof dat ze een vriendje heeft, of niet meer. Ik weet het niet. Het is ook niet relevant. Wat we toen hadden, kunnen we vermoedelijk nooit meer herleven samen. Dat hoeft ook niet. De romantische herinnering aan wat was en wat had kunnen zijn is misschien wel mooier dan wat het zou zijn geworden.

Maar er is ook een belangrijke les uit te halen. Wacht niet tot het te laat is. Ondanks alle liefdes die mijn leven na Mieke hebben vervuld, zullen we nooit weten wat als en stel nou dat. Nutteloze gedachtes die de geest slechts vermoeien, maar die les. Die onthoudt ik.

Jeroen @ 25-01-2012, 10:26

mijn beste vriendin gaat trouwen. het zat er al een tijdje aan te komen en ik begrijp hém volkomen. zo'n geweldige vrouw zou ik ook ten huwelijk vragen. waarschijnlijk jaren geleden al. in mijn schier oneindige zoektocht naar vrouwelijk schoon, begrip en allerlei andere fijne eigenschappen die wij mannen graag aan het andere geslacht toedichten, kwam ik nooit een vrouw tegen die deze eigenschappen zo krachtig bundelt als zij. wordt dit dan een liefdesverklaring aan iemand die nooit de mijne zal zijn? wie weet..? ik weet zelden hoe een stukje eindigt als ik eraan begin..

lang geleden leerden we elkaar kennen, volgens mij via haar toenmalige en huidige geliefde, ze zijn zeldzaam maar er zijn liefdes die jong beginnen en nooit eindigen. tussen ons was er al snel de gedeelde liefde voor muziek. muziek in het algemeen, maar de muziek van Jeff Buckley & Tori Amos in het bijzonder. zoals de grote liefdes in mijn leven allemaal voor altijd hun eigen soundtrack hebben in mijn hart, zo heeft zij de hare. Onze grootste muzikale verbinding is Tori Amos. Tori schreef zelfs ooit een song in haar naam, de boodschap is anders, de beschreven persoon lijkt in niets, maar toch kan ik niet anders dan denken aan mijn goede vriendin. de tickets voor het concert dat we samen nooit zagen liggen nog steeds in een la, ze verhuisden al twee keer mee.

hoge bergen, diepe dalen. toch al de bondige beschrijving van mijn leven, is minstens zo toepasselijk op onze vriendschap. er waren dagen waarop ik mijn maandelijkse beltegoed er in 24 uur met haar doorheen gooide. er zijn weken, maanden zelfs, geweest dat we elkaar niet spraken. ieder van ons stug weigerend de ander op te bellen na weer een heftige ruzie over... ja, over wat eigenlijk? we maakten en maken soms ruzie zo heftig dat we getrouwd zouden kunnen zijn. getrouwd zoals Danny DeVito en die roodharige feeks in die film waarin ze elkaar 90 minuten lang naar het leven staan. geen idee of er een happy end volgt in de film, volgens mij niet..

toch (of juist) is ze een onmisbaar deel van mijn leven. vorig jaar miste ik haar intenser dan verwacht toen ze met haar geliefde op vakantie was te Canada. later vertelde ze zelfs ruzie gehad te hebben, toen ik haar sms-te om dit te vertellen. volgende week gaat ze weer, deze keer alleen. een sms-je zal in ieder geval minder beladen zijn die week.

we zijn een stel apart, zonder een stel te zijn. het is een beetje mijn verhaal. goed bevriend met fantastische vrouwen die allemaal smoorverliefd zijn op een ander. maar toch is het in niets vergelijkbaar met wat zij en ik hebben. arrogant als ik ben, is het anders dan al het andere. niet te verwarren met hoe andere mensen vriendschappen ervaren, want dit is van een ander niveau. hoe terecht dat ook is, hoe verheven het ook mag klinken, ik denk dat dit gevoel er ook een beetje bijhoort, bij die echte, goede, bijzondere, intense vriendschappen die niet iedereen kent. en die men koestert, als men eenmaal beseft hoe goed deze is.

het is een vriendschap die zo goed is, dat ze ervoor ruzie maakt met de man waar ze mee samen woont. de man die haar ten huwelijk vroeg. de man die haar een straks een ring omdoet, met de intentie deze nooit terug te krijgen of vragen. het is een vriendschap ook die zo goed is. dat ze mij kan vragen om er niet bij aanwezig te zijn. bij deze grote dag in het leven van mijn beste vriendin. en hoewel het een beetje pijn doet, begrijp ik het grotere belang. het is hún dag. niets anders telt.

vorige week vertelde ik haar, dat als de datum straks bekend wordt, ik een kaartje koop en deze een dag ervoor zal laten bezorgen op hun adres. dat ik de dag zelf vrij zal nemen en de dag erna ook. opdat ik me met mijn vrienden intens kan bezatten en erna, de kater kan voelen. een kater met vele gedaantes.

Jeroen @ 20-01-2012, 21:35

mijn huis is centraal gelegen in één van de mooiste steden van Nederland. het water, de klein-maar-fijn binnenstad met (bijna) alle winkels goed vertegenwoordigt, de gezellige kroegen, de leuke restaurantjes. de zomers langs het ijsselmeer en daarna een afzakkertje op een terrasje. het station naar de rest van het land vlakbij, fietsend naar mijn werk. en iets verder weg, fietsend naar mijn ouders, mijn zus, mijn jonge neefjes. ik kom er te weinig. mijn huis is een goede ontmoetingsplek. een startplek om met vrienden samen te komen en een borrel te drinken. alvorens we ons in het feestgedruis van een lappendag mengen.

mijn huis is kleiner dan de meeste, maar groot genoeg voor mij. ruime keuken, met de grote eettafel voor wie dit ook alweer zijn derde huis is. de vertrouwde vijf compleet verschillende stoelen zijn er ook nog altijd bij. in de compacte slaapkamer alles wat ik er nodig heb, een bed. een groot bed, waarin het lekker slapen is alleen, maar nog beter met z'n tweeën. in de eigenlijk te grote woonkamer staat een reusachtige bank, die alles klein maakt. ik gebruik er alleen nog geen kwart van, maar de vele kussens maken het knus, schijnt het. de muren zijn kaal, met soms een verdwaald schilderij. soms van jou, soms van ons, soms van mij.

mijn huis was lange tijd ons huis, ook nadat jij er niet meer was. we kochten het samen, legden een nieuwe vloer, schilderden de muren en we maakten het ons eigen. toen je wegging nam je weinig mee, toch was het huis leeg. zo leeg als mijn hart. inmiddels zijn alle seizoenen aan ons voorbij gegaan, ben je ver weg geweest en weer thuis gekomen. ben ik mijn hart weer verloren en vond het gebroken terug. we zien elkaar zelden, spreken elkaar weinig en als we praten is het zakelijk. gaat het eigenlijk maar over één ding: ons huis. in weinig dingen is het nog ons huis, maar die papieren..

mijn huis is mijn thuis. nooit eerder was ik zo op mijn gemak in een huis alleen. mijn vaste plek aan de keukentafel, mijn tijd wegtikkend achter de laptop. mijn mooie grote, zachte bed. mijn giga-bank waarop het goed in slaap vallen is op een duffe dinsdagavond. de foto's van mijn familie aan de muur, de boom met herinneringen aan de vrouwen die ik ooit liefhad, de rondzwervende stukjes krant, want er staat iets leuks of moois in, de letters aan de slaapkamermuur, die me eraan moeten herinneren dat het de moeite niet is om me druk te maken over dingen die ik niet kan veranderen. het is mijn huis, zoals een huis nooit eerder van mijn is geweest. het is mijn thuis.

mijn huis is te duur. tenminste, volgens de bank. nog geen betaling is er gemist sinds we de sleutel kregen. geen moment zonder geld geweest sinds ze haar koffers pakte en me achterliet. de ene maand is beter dan de ander, maar ik overleef het en er blijft geld over voor concertkaartjes, een avondje de kroeg in, verjaardagskadootjes en soms een kadootje voor mezelf. ik koop boeken, cd's, lekker eten & spaar iedere maand braaf. maar mijn huis is te duur. het is een kwestie van rekenen, niet van overtuigen en weerleggen. salaris x onbegrijpelijke formule = maximaal te lenen bedrag. en dat komt niet in de buurt van de huidige hypotheek. de trieste conclusie van mijn hypotheekadviseur was: verkopen en je verlies nemen.

mijn huis is mijn thuis. maar hoelang nog?

Jeroen @ 16-01-2012, 19:21