vier minuten. precies zolang duurde het hoogtepunt van gister en vandaag. en vandaag is pas 19 minuten oud als ik dit schrijf. toch moet er een bescheiden wonder gebeuren wil er de komende 23 uur en 40 minuten nog iets gebeuren dat de eerste drie minuten van vandaag en laatste minuut van gister gaat overtreffen.

hoewel de minuten voor de allerlaatste minuut van acht mei 2012 absoluut opwindend waren, als een zorgvuldig opgebouwde spanningsboog, was die allerlaatste minuut van deze achtste mei een aan vuurwerk toegeschreven knetterend hoogtepunt zoals we deze slechts éénmaal per jaar rond de wisseling van de ene dag voor de andere tegenkomen.

toch is de dag die komen gaat nu al afschrijven een tezeer voorbarige handeling. wie een uur geleden had voorspeld dat ik mijn dinsdag zou zo afsluiten, had ik waarschijnlijk voor gek verklaard. wie dat 24 uur geleden had gedaan, zou ik voor minstens 15 jaar richting Castricum sturen. om aldaar à la Bruce Willis schuimbekkend te laten raaskallen over de toekomst die nooit plaats zou vinden in de logica van het menselijk (of: mannelijk) brein.

vier minuten dus. ik besteedde er al een paar woorden aan. wat voor moois kan er in vier minuten gebeuren? absoluut een hoop. mensen vragen elkaar regelmatig ten huwelijk in vier minuten. hoewel ik al een minuut of twintig naar een ruim zes minuten klokkend liedje van Elbow luister, zijn er honderden, nee duizenden, mooie liedjes bijeen te rapen die in vier minuten te luisteren zijn. ik zou er bijna een lijstje van maken.

vier minuten die een dag kunnen maken. of in het geval van de dinsdag een enkele minuut die dag aangenaam afmaakt en voor de woensdag een zelden zo fijn aanschouwde start. vier minuten die zomaar twee saaie dagen opheffen uit het grijze bestaan dat de week zou kunnen worden. een week die zich voortsleepte van werkdag naar nachtrust en terug. tussendoor aangevuld met de banale zaken van het westerse leven. eten, douchen, boodschappen. de hoogtepunten beperken zich tot goede boeken, fijne films en uitstekende muziek.

afgezien van het laatste, allemaal moeilijk vatbaar in vier minuten. ook een avond met goede vrienden, een zes-nul overwinning op vriend Sjoerd en het hernieuwde contact met goede vriendinnen maakten de week aangenaam. maar verre van bijzonder. dat wat het leven bijzonder maakt, zit vaak in kleine dingen. voor mij deze week, of in ieder geval gister en vandaag, zat het em in vier minuten.

vier mooie minuten.

Jeroen @ 09-05-2012, 00:38

ieder helder mens zal zeggen dat je stom bent. dat ik stom ben. dat wij stom zijn. stom bezig zijn. en wie kan ze ongelijk geven? waarom zou een buitenstaander ons vertellen, dat we goed bezig zijn? waarom zou zelfs een bekende beweren dat we bij elkaar horen? Sommige dingen veranderen nooit. Jij bent met een ander. Ik ben van iemand anders. Dat is al jaren zo. Namen veranderden. De eigenschappen niet.

Natuurlijk ben jij met een ander. Je woont samen. Houdt van hem. Geniet van je tijd met hem. Het is al zolang. Je weet niet anders meer. Zoals zoveel van je generatie en zij die voor je waren. Je twijfelt wel, of de liefde die je voor eeuwig als de jouwe beschouwde ook echt de jouwe zal zijn. Maar je maakte de keuze al. En je zal de gevolgen dragen. Want zoals je dat ziet, voelt en beseft. En zoals alle vrouwen voor je het je vertelden, zo hoort het. Schijnbaar.

Natuurlijk ben ik met een ander. Of eigenlijk, anderen. Maar dat maakt het alleen maar makkelijker. Voor je om me te haten. Voor je familie om je te vertellen hoe slecht het is. hoe slecht het is om me lief te hebben. Hoe slecht het is om van me te houden. Hoe logisch het ook moge zijn. Hoe normaal het ook voelt, om zoveel voor me te voelen. Het is maar schijn. Leugens. De waarheid is koud. Hard. En jouw familie en vrienden beschermen je. Echt.

Natuurlijk houd je van een ander. Ben je verliefd. Haalt ie je op nadat we samen waren. Vertel je uit ten treure over alle mooie dingen die jullie samen deden. Zoek je steun bij me als ie onredelijk was. Zoek je mijn armen voor troost, mijn liefde voor rust. Mag ik de derde viool spelen als hij je teleursteld. En je weet dat ik het doe.

Uiteraard houd ik van iemand anders. Niet omdat ik niet van je hou, maar omdat ik niet van je mag houden. Ik wil je zo graag voor mezelf, delen met niemand. In plaats ervan koester ik elke knuffel, iedere kus. Elke smsje dat niet genegeerd wordt, ieder enigzins intiem moment dat we delen. Maar bij elke kus, ieder moment samen, besef ik dat het ons laatste kan zijn. En dat doet pijn. Pijn die je je niet kan voorstellen. Juist jij niet. Met alle liefdes om je heen. Want waar je ook kijkt, er is altijd iemand die van je houdt. En toch altijd maar ongelukkig zijn. Dat hoeft niet lief.

Ja, ik weet het. Je houdt van me. Daar heb ik geen raketgeleerde voor nodig. Ik zie het in je ogen. Ik voel het in de toppen van je vingers als je me aanraakt. Ik hoef maar een seconde naar je lichaam te kijken om dat te voelen. Om het te zien. De liefde spreekt uit je heupen. Uit je ogen. Uit je enkels en lelijke gympies. Uit je mooie haren, glimmend van het vet. Het springt van je lippen, met ieder woord dat ze uitspreken. Zelfs de lelijkste woorden die van je lippen komen, zijn liefde.

Je weet het ook. Ik hou van je. Daar hoef je geen wiskundige voor te zijn. Ik gedraag me als een dartel geitje. Als een pasgeboren lammetje. Zo voel ik me ook. Alsof ik pas nu nu mijn emoties ontdekte. Met het verschil dat ik me zo altijd al gedroeg zodra je in de buurt was. De momenten, jaren, eeuwigheden die we al samen doorbrachten, want ieder moment samen leek oneindig, heb ik mijn liefde voor jou nooit kunnen verbergen.

Maar het mag niet. Jouw liefde voor mij, mijn liefde voor jou. er zijn teveel mensen tegen. Misschien wij zelf ook wel. Maar dat doet er al niet meer toe. Teveel mensen die van je houden, zullen je waarschuwen. Teveel vrienden vertellen mij ook dat wij niet samen horen. Leeftijd. Liefde. Levens. Al die dingen. Zoveel gepraat. Niemand zal het ooit goed vinden, hoe kunnen wij het dan?

Het maakt ook niet meer uit nu. Je bent niet goed voor mij. Ik niet voor jou. zo is het.

Ik hou van je. Jouw familie haat me. Je houdt van me. Mijn vrienden mogen je niet. Het is ons lot. Griekse tragedies te over, maar wie maalt daar nu om. Laten we maar toegeven dat we stom zijn. Te stom om zelf ons lot te kiezen. Te stom om ons eigen liefde te kiezen. We laten het maar afhangen van andere mensen, goden, het geluk. Wie zijn wij ook om ons eigen leven in handen te nemen..?

Jeroen @ 05-05-2012, 00:45

Wanneer gooi je een oude boxershort weg?

Serieus. Wanneer? Ik zie het verval wel inzetten, maar vooral als ik ze frisgewassen aan de lijn hang. Dan weggooien slaat nergens op. Dat ding is nou toch al schoon, kan ik em net zo goed nog 1 keer dragen. 'spoken like a true man', vermoed ik..

Aldus besluit ik, na de volgende draagbeurt (mooi woord) het tot op de draad versleten exemplaar meteen in de vuilnisbak te werpen. Al heeft het iets onfris om iets wat net 12 uur om de potentieel minst frisse lichaamsdelen geklemd heeft gezeten zomaar tussen de minstens even onfrisse rottende bananenschillen en restjes risotto à la Jeroen te werpen. Geheel in de lijn der verwachting ook; tegen de tijd dat ik dat ding daadwerkelijk om me kont gooi 's ochtends vroeg, ben ik dat goede wegwerp-voornemen voor later op de dag allang vergeten.

Je ziet de bui al hangen, ik hang net een setje slappe boxers aan de waslijn die dit proces al minstens twee maanden doormaken. En weer denk ik “na de volgende draagbeurt echt es wegmieteren”. Tenslotte liggen er nog minstens zes gloednieuwe exemplaren in hippe streepjes te wachten op hun debuut. Op hun eerste ontmoeting met mijn kroonjuwelen en ranke, doch stevige bilpartij.

Het lijkt me een echt single mannen-probleem. Als thuiswonend jochie was je vroeger gewoon ineens je boxers kwijt. Lagen er ineens een paar nieuwe diepgrijze stukken stof keurig opgevouwen in je ondergoedla. Navraag bij moeders naar de plotselinge vermissing van je favoriete vaaloranje boxer leverde je een verwijtend "dat ding was tot op de dráád versleten, man" op. Soms nog gevolgd door een voor buitenstaanders vast hilarische opmerking als "geen vrouw zal dát vieze ding van je kont willen scheuren hoor", van je van zijn krant opkijkende vader, die ook even een duit in het opvoedkundige zakje wil doen.

En nieuwe boxers, das ook zo iets. De eerste drie weken zijn ze altijd te krap. Zit er van alles op de verkeerde plek als je halverwege de winkelstraat bent en ben je derhalve 25 keer per dag van alles aan het verplaatsen, wat je kansen op de jachtige vrouwenmarkt vaak niet ten goede komt. Van alle dingen die er bij een vrouw door haar hoofd gaan als jij je juwelen rechthangt, zal 'vast een nieuwe boxer' de allerlaatste zijn.

Overigens heb ik die opmerking over vrouwen die geen versleten boxers van je kont willen trekken altijd ter harte genomen. Ook vriendinnen heb ik wel eens zo'n uitspraak horen doen. Het gedragen ondergoed doet er schijnbaar echt toe. Waarmee maar weer eens bevestigd wordt dat vrouwen écht van venus zijn en mannen niet. Alsof ik in ene geen zin meer heb als ik een aantrekkelijke vrouw tot op d'r laatste stukje stof heb uitgekleed en dat stukje stof blijkt versleten en verkleurd te zijn..

Maar goed, better safe than sorry. De versleten exemplaren zijn voornamelijk voor werkdagen en eenzame zondagen op de bank in een joggingbroek. Als er dan een bloedmooie vrouw binnenkomt die me ondanks de afgrijselijke outfit de kleren van mijn lijf wil scheuren, zal die versleten vaaloranje boxer echt het verschil niet meer maken. Hoop ik.

Jeroen @ 04-05-2012, 13:19

ik doe mijn ogen dicht. zodat ik niet hoef te kijken naar de liefde die er niet is. je mooie ogen zijn koud. je zachte lippen ver weg. ze spreken de woorden uit die ik niet wil horen. juist niet die woorden. alle andere woorden zullen beter klinken.

je hoeft geen medelijden met me te hebben. ik ben niet boos op je. in het donker zal ik naar je kijken. aan je denken. het geeft niet, lief. echt niet. ik kan je niet verliefd laten zijn, als je dat niet bent. je hoeft niet van me te houden, als je dat niet doet.

sla je armen om me heen. alsof je me probeert te troosten. met een liefde die er niet is. die je niet voelt. kus me zachtjes, teder. liefdevol haast. kijk me aan met die mooie grote ogen. ogen vol medelijden. compassie die ik veracht.

dat je niet voelt wat ik voel is één ding. maar probeer het dan ook niet mooier te maken dan het is. dat hoeft ook niet. de pijn zal er niet minder om zijn. de tranen niet minder zout. de nachten niet minder koud. mijn bed niet minder leeg.

alles wat ik wil. is jou. en als ik jou niet kan hebben. dan wil ik je nog steeds. dan wil ik de mogelijkheid om jouw hart te laten voelen, wat ik voel. intens brandende liefde. diep van binnen. voelbaar met iedere hartslag. meerdere keren per seconde voel ik hoe mijn liefde voor jou door mijn lichaam wordt gepompt. alsof mijn hart me eraan wil herinneren, voor wie het eigenlijk klopt.

alsof ik dat kon vergeten..

Jeroen @ 28-04-2012, 20:54

niet zelden wordt een mens geconfronteerd met een echt moeilijk vraagstuk. het antwoord kan alle kanten opgaan, er is geen goed of fout. er zijn slechts de gevolgen van de gekozen route. en die gevolgen zijn zo totaal niet te overzien op het moment van beslissen, dat ondanks de vele uren denkwerk die men erin kan stoppen, de uiteindelijke beslissing niets minder dan een kwestie van 'op goed geluk' lijkt te zijn.

voor zo'n keuze kan je gesteld worden door een ander. das wel eens vervelend, maar heeft ook zijn voordelen. je hebt vaak een duidelijke tijdsframe en op bepaald moment moet je stoppen met wikken, wegen en het afstrepen van alle voor-en nadelen en gewoon de knoop doorhakken. hoe het dan ook uitpakt, je hebt het besluit genomen. de keuzestress is voorlopig voorbij.

vervelender is het als je jezelf voor een keuze stelt. ik heb de misschien wel onnodige, en zeer zeker ondankbare taak op me genomen mezelf voor zo'n keuze te stellen. een deadline ontbreekt meestal in zo'n geval, zoals ook nu. ik kan dus piekeren tot ik een ons weeg. alle valkuilen bestuderen. ieder voordeel van de verschillende opties in me opnemen. en proberen te wegen hoe iedere keuze mijn geluk in de toekomst zou kunnen beinvloeden. een schier onmogelijke taak.

het houdt me bezig. meerdere uren per dag. het maakt me zenuwachtig. want juist door het gebrek aan een deadline, lijkt ieder uur dat ik erover nadenk een verloren uur. na vele uren, dagen en weken nadenken ben ik gevoelsmatig geen stap dichterbij een keuze. en omdat ik mezelf een eeuwigheid geef om erover te twijfelen, lijkt ieder uur dat ik investeer, bij voorbaat al verloren tijd. tijd die ik nooit meer terugkrijg.

een twijfelend mens is een vervelend mens. want ik heb de neiging iedereen met mijn strijd en twijfels lastig te vallen. zoals verliefde mensen de hele wereld willen vertellen hoe verliefd ze zijn. zo wil ik graag de hele wereld om advies vragen. om dan al hun argumenten om voor het één te gaan te verleggen met de voordelen van de andere optie. en vice versa, uiteraard.

inmiddels schrijf ik er zelfs een stukje over op mijn favoriete project van de afgelopen jaren. en in ene blijkt juist het benoemen van aaprijdtkever.nl als mijn favoriete hobby, dat ik wel eens een doorbraak bereikt zou kunnen hebben. want vertel ik niet altijd tegen eenieder die in dubio staat te luisteren naar zijn of haar hart. ratio uit te sluiten en te doen wat je hart je ingeeft? schreef ik niet recentelijk bijna letterlijk deze woorden op een vrijdagavond, als zijnde uitgesproken tegen die dromer voor die winkelruit.

en zo is een besluit genomen. de keuze gemaakt. de teerling geworpen.
waar vijftien minuten typen al niet goed voor is..

Jeroen @ 16-04-2012, 18:34