Lang geleden leerde ik een meisje kennen. Mieke heette ze. Hoewel ik een beeldschone en lieve vriendin had en zij een ezel van een vriendje, raakte ik mijn hart aan haar kwijt. Onze relaties liepen ten einde, ons contact werd heviger met de dag. We werkten samen, sms-ten, belden, gingen samen uit eten. Soms met anderen, soms met zijn tweeën.

Er waren intieme momenten samen. Toen ze vertelde over een groot verlies en huilend in mijn armen lag. We hadden vooral veel pret samen. Het was een bloeiende liefde zoals die in in perfecte universums lijken voor te komen, samen hand in hand door de stad, lollend over van alles en nog wat. Vele malen namen we op verschillende stations afscheid van elkaar. Armen om elkaar heen, 3 zoenen op de wang. En dan verdween één van ons in zo'n geel monster.

De intense periode van schijnbare verliefdheid duurde lang, maar zoals altijd niet eeuwig. Jaren verder zijn we nu. Soms hebben we nog oppervlakkig contact, maar het is al heel lang niet meer zoals het ooit was. Zaterdagavond keek ik in mijn telefoon en haar laatste sms-je dateert van acht oktober. 2011, dat dan nog wel. Toch is bij ieder contact tussen haar en mij, moeiteloos weer dat gevoel op te roepen. Dat er iets speciaals was tussen ons.

Iets speciaals dat we echter nooit ten gelde hebben gemaakt. Nooit heb ik haar verteld hoe ik me voelde. Bang als ik was dat ze me verbaasd aan zou kijken, zou zeggen dat ze dat gevoel totaal niet met me deelde en zou zeggen dat we toch gewoon goede vrienden waren. Toch? Een vriendschap kan erop stuklopen. Want hoe ga je daarna vrolijk samen stappen of shoppen wetende dat één van de twee gevoelens heeft en de ander niet.

Het niet vertellen leverde ook pijnlijke momenten op. De barman in mijn stamkroeg die d'r uitgebreid probeerde te versieren, omdat ik liet merken geen interesse in d'r te hebben. Gelukkig ging ze er niet op in. Gezamenlijke vrienden die ons erop wezen dat we zo'n leuk stelletje zouden zijn, waarop we elkaar een seconde of drie aankeken. Om dan in lachen uit te barsten. Wij!? Echt niet!

Van de zomer kwam ik een goede vriendin van haar tegen. Nooit een goede vriendin van mij geweest, maar we kennen elkaar. En op de kermis is iedere vage bekende een reden om samen een borrel te drinken. En zo stonden we samen aan de bar, zij een vies glas witte wijn, ik een doodgetapt glaasje waterig bier in een plastic beker. Na de gebruikelijke "wat-doe-jij-nou"-plichtplegingen kwamen we op vroeger. Zoals dat gaat met vage bekenden met wie je slechts een wazig verleden deelt. De herinneringen zijn mooier dan de werkelijkheid en samen dronken we nog een ranzig glaasje alcohol.

Ze vertelde me hoe Mieke stiekem verliefd op me was geweest. Maandenlang. Mijn hart sloeg er van over. Zo onbewogen mogelijk probeerde ik haar verhaal aan te horen, maar ik voelde mijn wangen kleuren. Hoe Mieke vertelde over de leuke dingen die we samen deden, hoe teleurgesteld ze soms thuiskwam, als er niets was gebeurt tussen ons. Want ondanks alle wilde verhalen, hebben we elkaar nooit gekust. Ik vertelde niet over mijn gevoelens. Wat zou het nut er nog van zijn?

Toch denk ik nog regelmatig aan haar. Ik geloof dat ze een vriendje heeft, of niet meer. Ik weet het niet. Het is ook niet relevant. Wat we toen hadden, kunnen we vermoedelijk nooit meer herleven samen. Dat hoeft ook niet. De romantische herinnering aan wat was en wat had kunnen zijn is misschien wel mooier dan wat het zou zijn geworden.

Maar er is ook een belangrijke les uit te halen. Wacht niet tot het te laat is. Ondanks alle liefdes die mijn leven na Mieke hebben vervuld, zullen we nooit weten wat als en stel nou dat. Nutteloze gedachtes die de geest slechts vermoeien, maar die les. Die onthoudt ik.

Jeroen @ 25-01-2012, 10:26

mijn beste vriendin gaat trouwen. het zat er al een tijdje aan te komen en ik begrijp hém volkomen. zo'n geweldige vrouw zou ik ook ten huwelijk vragen. waarschijnlijk jaren geleden al. in mijn schier oneindige zoektocht naar vrouwelijk schoon, begrip en allerlei andere fijne eigenschappen die wij mannen graag aan het andere geslacht toedichten, kwam ik nooit een vrouw tegen die deze eigenschappen zo krachtig bundelt als zij. wordt dit dan een liefdesverklaring aan iemand die nooit de mijne zal zijn? wie weet..? ik weet zelden hoe een stukje eindigt als ik eraan begin..

lang geleden leerden we elkaar kennen, volgens mij via haar toenmalige en huidige geliefde, ze zijn zeldzaam maar er zijn liefdes die jong beginnen en nooit eindigen. tussen ons was er al snel de gedeelde liefde voor muziek. muziek in het algemeen, maar de muziek van Jeff Buckley & Tori Amos in het bijzonder. zoals de grote liefdes in mijn leven allemaal voor altijd hun eigen soundtrack hebben in mijn hart, zo heeft zij de hare. Onze grootste muzikale verbinding is Tori Amos. Tori schreef zelfs ooit een song in haar naam, de boodschap is anders, de beschreven persoon lijkt in niets, maar toch kan ik niet anders dan denken aan mijn goede vriendin. de tickets voor het concert dat we samen nooit zagen liggen nog steeds in een la, ze verhuisden al twee keer mee.

hoge bergen, diepe dalen. toch al de bondige beschrijving van mijn leven, is minstens zo toepasselijk op onze vriendschap. er waren dagen waarop ik mijn maandelijkse beltegoed er in 24 uur met haar doorheen gooide. er zijn weken, maanden zelfs, geweest dat we elkaar niet spraken. ieder van ons stug weigerend de ander op te bellen na weer een heftige ruzie over... ja, over wat eigenlijk? we maakten en maken soms ruzie zo heftig dat we getrouwd zouden kunnen zijn. getrouwd zoals Danny DeVito en die roodharige feeks in die film waarin ze elkaar 90 minuten lang naar het leven staan. geen idee of er een happy end volgt in de film, volgens mij niet..

toch (of juist) is ze een onmisbaar deel van mijn leven. vorig jaar miste ik haar intenser dan verwacht toen ze met haar geliefde op vakantie was te Canada. later vertelde ze zelfs ruzie gehad te hebben, toen ik haar sms-te om dit te vertellen. volgende week gaat ze weer, deze keer alleen. een sms-je zal in ieder geval minder beladen zijn die week.

we zijn een stel apart, zonder een stel te zijn. het is een beetje mijn verhaal. goed bevriend met fantastische vrouwen die allemaal smoorverliefd zijn op een ander. maar toch is het in niets vergelijkbaar met wat zij en ik hebben. arrogant als ik ben, is het anders dan al het andere. niet te verwarren met hoe andere mensen vriendschappen ervaren, want dit is van een ander niveau. hoe terecht dat ook is, hoe verheven het ook mag klinken, ik denk dat dit gevoel er ook een beetje bijhoort, bij die echte, goede, bijzondere, intense vriendschappen die niet iedereen kent. en die men koestert, als men eenmaal beseft hoe goed deze is.

het is een vriendschap die zo goed is, dat ze ervoor ruzie maakt met de man waar ze mee samen woont. de man die haar ten huwelijk vroeg. de man die haar een straks een ring omdoet, met de intentie deze nooit terug te krijgen of vragen. het is een vriendschap ook die zo goed is. dat ze mij kan vragen om er niet bij aanwezig te zijn. bij deze grote dag in het leven van mijn beste vriendin. en hoewel het een beetje pijn doet, begrijp ik het grotere belang. het is hún dag. niets anders telt.

vorige week vertelde ik haar, dat als de datum straks bekend wordt, ik een kaartje koop en deze een dag ervoor zal laten bezorgen op hun adres. dat ik de dag zelf vrij zal nemen en de dag erna ook. opdat ik me met mijn vrienden intens kan bezatten en erna, de kater kan voelen. een kater met vele gedaantes.

Jeroen @ 20-01-2012, 21:35

mijn huis is centraal gelegen in één van de mooiste steden van Nederland. het water, de klein-maar-fijn binnenstad met (bijna) alle winkels goed vertegenwoordigt, de gezellige kroegen, de leuke restaurantjes. de zomers langs het ijsselmeer en daarna een afzakkertje op een terrasje. het station naar de rest van het land vlakbij, fietsend naar mijn werk. en iets verder weg, fietsend naar mijn ouders, mijn zus, mijn jonge neefjes. ik kom er te weinig. mijn huis is een goede ontmoetingsplek. een startplek om met vrienden samen te komen en een borrel te drinken. alvorens we ons in het feestgedruis van een lappendag mengen.

mijn huis is kleiner dan de meeste, maar groot genoeg voor mij. ruime keuken, met de grote eettafel voor wie dit ook alweer zijn derde huis is. de vertrouwde vijf compleet verschillende stoelen zijn er ook nog altijd bij. in de compacte slaapkamer alles wat ik er nodig heb, een bed. een groot bed, waarin het lekker slapen is alleen, maar nog beter met z'n tweeën. in de eigenlijk te grote woonkamer staat een reusachtige bank, die alles klein maakt. ik gebruik er alleen nog geen kwart van, maar de vele kussens maken het knus, schijnt het. de muren zijn kaal, met soms een verdwaald schilderij. soms van jou, soms van ons, soms van mij.

mijn huis was lange tijd ons huis, ook nadat jij er niet meer was. we kochten het samen, legden een nieuwe vloer, schilderden de muren en we maakten het ons eigen. toen je wegging nam je weinig mee, toch was het huis leeg. zo leeg als mijn hart. inmiddels zijn alle seizoenen aan ons voorbij gegaan, ben je ver weg geweest en weer thuis gekomen. ben ik mijn hart weer verloren en vond het gebroken terug. we zien elkaar zelden, spreken elkaar weinig en als we praten is het zakelijk. gaat het eigenlijk maar over één ding: ons huis. in weinig dingen is het nog ons huis, maar die papieren..

mijn huis is mijn thuis. nooit eerder was ik zo op mijn gemak in een huis alleen. mijn vaste plek aan de keukentafel, mijn tijd wegtikkend achter de laptop. mijn mooie grote, zachte bed. mijn giga-bank waarop het goed in slaap vallen is op een duffe dinsdagavond. de foto's van mijn familie aan de muur, de boom met herinneringen aan de vrouwen die ik ooit liefhad, de rondzwervende stukjes krant, want er staat iets leuks of moois in, de letters aan de slaapkamermuur, die me eraan moeten herinneren dat het de moeite niet is om me druk te maken over dingen die ik niet kan veranderen. het is mijn huis, zoals een huis nooit eerder van mijn is geweest. het is mijn thuis.

mijn huis is te duur. tenminste, volgens de bank. nog geen betaling is er gemist sinds we de sleutel kregen. geen moment zonder geld geweest sinds ze haar koffers pakte en me achterliet. de ene maand is beter dan de ander, maar ik overleef het en er blijft geld over voor concertkaartjes, een avondje de kroeg in, verjaardagskadootjes en soms een kadootje voor mezelf. ik koop boeken, cd's, lekker eten & spaar iedere maand braaf. maar mijn huis is te duur. het is een kwestie van rekenen, niet van overtuigen en weerleggen. salaris x onbegrijpelijke formule = maximaal te lenen bedrag. en dat komt niet in de buurt van de huidige hypotheek. de trieste conclusie van mijn hypotheekadviseur was: verkopen en je verlies nemen.

mijn huis is mijn thuis. maar hoelang nog?

Jeroen @ 16-01-2012, 19:21

het laatste treinkaartje naar jou. het ligt al enkele dagen voor me op tafel. ik kijk er veel naar. de tafel is verder zo goed als leeg. een laptop, een telefoon, een boek dat ik van jou kreeg over de kunst van het leven. afwisselend flesjes bier, glazen wijn & mokken met koffie op het enige viltje.

de week voor kerst hadden we nog een heel kort, maar leuk weekend samen. cadeautjes, liefdesbrieven & alles wat een romantisch samenzijn romantisch maakt. je hart hangt nog in de kerstboom, je nieuwe sloffen staan onder het bed. maar ergens tussen dat laatste weekend en het nieuwe jaar raakten we elkaar voorgoed kwijt. in ene bleken we beide veel met anderen over onze twijfels te spreken, in plaats van met elkaar. de nadruk lag in ene op het verdriet en de twijfels, niet meer op de liefde en het geluk. dat we toch een groot deel van het afgelopen jaar deelden. toen was het in ene het einde van het jaar, en het einde van onze liefde. al was een deel daarvan al eerder verdwenen en zal een ander deel nog lange tijd deel van ons leven uitmaken.

het laatste treinkaartje naar Amsterdam Centraal, het ligt hier voor me. ik kijk er veel naar. in ene nam ik met een door jouw achtergelaten paraplu de trein naar je toe. je wachtte me op bij het station, in plaats van bij de tramhalte in Zuid waar ik je zo vaak gedag kuste. even gingen mijn gedachten terug naar onze 1e date, ook op Amsterdam CS. onhandig liepen we beide vier rondjes om elkaar heen, voordat we mekaar vonden in de wirwar van mensen. dat ging nu veel soepeler. je had mijn slaapzak mee, hebben we em ooit gebruikt? en het boek dat je van me leende, we kochtten het samen drie maanden terug in The American Bookstore. ik kocht er ook Hemingway en Nick Cave. jij kocht ook iets, we wilden beide elkaars aankopen lezen. het zal er niet meer van komen.

veertien euro en tachtig cent. dat kostte het laatste treinkaartje naar jou. hoeveel van die dingen heb ik wel niet gekocht de afgelopen acht maanden? nooit keek ik er naar, ze deden er niet toe. ze waren een middel voor een doel. ze moesten me naar jou brengen. ik geloofde ooit dat de conducteur aan me kon zien dat ik naar mijn vriendin onderweg was. ongedurig, ongeduldig & tegelijkertijd berustend. ze zou er nog zijn als ik arriveerde. je was er tenslotte altijd. ik weet nog dat ik ooit in de stromende regen 2 tramhaltes te vroeg was uitgestapt, zeiknat kwamen we elkaar tegen. mijn aszwarte humeur was verdwenen toen ik je zag. je was oprecht verbaasd. dat effect heb je altijd op me gehad. hoe rot ik me ook voelde, als jij de trein uitstapte, of ik de tram, als sneeuw voor de zon. het was weg. alles was goed.

zes januari 2012. om half twaalf zat ik in de trein naar jou. voor de laatste keer. mijn hart klopte in mijn keel. zoals op zes mei 2011. de dag van onze eerste date. precies acht maanden na die eerste adembenemende vrijdag samen, was het nu weer vrijdag. de vrijdag van onze laatste ontmoeting. we voelden het beide en het drukte zwaar. we dronken koffie in een bar waar we dat eerder deden. gelukkig niet op die bewuste zesde mei, dat was teveel van het goede geweest. het verliep stroef, eigenlijk een beetje als die eerste date. jij praatte veel, ik zei weinig, luisterde vooral. jij had altijd al meer te vertellen.

een dagretour. dat laatste kaartje. ook dat was de afgelopen maanden vaak anders. het leven bestond uit enkeltjes. een enkeltje naar de liefde en dan kwam het enkeltje terug naar een leeg huis altijd te snel. ik genoot altijd van de reis heen, en misschien nog wel meer van de reis terug. hoewel het betekende dat we afscheid moesten nemen, ging ik op een wolk terug. nog meer dan op die heenweg, zou vast iedere sjaggo trambestuurder, iedere ochtendgehumeurde treinconducteur opleven van de liefde die brandde in mijn hart, mijn ogen. ik heb het vaak geobserveerd bij anderen, maar het is lang geleden dat ik het zelf zo intens voelde.

en dan is het zomaar voorbij. we hebben het begin van de winter niet gehaald. jammer. ik keek al uit naar samen insneeuwen. een deel van mij weet dat het beter zo is. dat het vroeg of laat toch zou gebeuren. een ander deel is verre van dat standpunt. is me al dagen aan het overtuigen van de stommiteiten die we begaan. ik iets meer dan jij, waarschijnlijk.

vandaag lag er een zachtblauwe envelop in de brievenbus, ik herkende je handschrift meteen. kippenvel en ondersteboven, wat anders. maar ook eerlijk, liefdevol, grappig en mooi. precies zoals je bent. de brief ligt op de kast, naast de enige echte foto die ik van je heb. de foto van ons samen. het is een beeldschone foto. het is liefde, zoals het bedoelt is.

Take care, babe.

Jeroen @ 09-01-2012, 21:47

schuin tegenover de hema zit een soort bloemenzaakje, het is klein en gaat meestal grotendeels verscholen achter een grote berg groen. misschien is het meer een plantenzaak, bloemen zie ik er eigenlijk nooit. het is in ieder geval geen klassieke bloemenwinkel, met grote bossen rozen, tulpen, anjers en weet ik wat nog meer in allerlei kleuren. die dan door een jong meisje met grote donkere krullen in een groen schort op een oude houten tafel vol bloemenrestanten tot een fraaie bos bloemen worden omgevormd. altijd goed als je 1e kerstdag bij je schoonfamilie niet met lege handen wenst aan te komen.

maar dit winkeltje dat ik er altijd sterk van verdacht geen bloemen te verkopen, verbaasde me vandaag. nog geen tien minuten geleden liep ik door de straat van het winkeltje, maar aan de overzijde. mijn blik werd gegrepen door een oudere man, jaartje of zeventig, die het witte pand achter het grote groen verliet met een enkele witte roos. overduidelijk gloednieuw en net gekocht. al was de roos kaal, geen plastic folie met lintje zoals net-afgestudeerden altijd krijgen. het was een verse witte roos. in de bloei van haar leven, helemaal open en stralend van levenslust. bruut was ze weggerukt uit haar rustige leventje in die zwarte emmer, alwaar ze genoot van fris water, omringd door haar vriendinnen, de andere witte rozen.

waar de reis haar zou brengen wist ze niet, net als ik. de oudere man was gekleed zoals oudere mannen dat doen als ze de leeftijd bereiken dat gemak het wint van stijl, vaalbruine schoenen, bijpassende broek, ouderwetse C&A-jas en de onverwoestbare geruite pet. redelijk vitaal stapte hij op zijn fiets met bruine fietstassen en zette zich in beweging. ik vroeg me af waar hij naartoe zou gaan. naar huis? zal de vrouw waarmee hij 52 jaar getrouwd is daar op hem wachten? verguld en lichtjes blozend als ze de roos in ontvangst neemt? manlief heeft de kerstboodschappen gedaan, de cadeautjes voor de kleinkinderen ingeslagen, ingepakt en onder de boom gelegt en nóg dacht ie eraan om even een mooie witte roos voor haar mee te nemen. zo'n witte roos waar ze zo van houdt, iets wat hij natuurlijk al bijna 60 jaar weet.

of is de werkelijkheid een stuk harder? tenslotte zijn rode rozen de liefdesbloemen bij uitstek. het is bijna kerstmis, en na 51 jaar samen heeft zijn geliefde deze zomer het eindige voor het eeuwige verruild. over twee dagen zal hij voor het eerst sinds hij zich heugen kan het kerstfeest zonder haar ondergaan. natuurlijk heeft ie dapper de kerstboom opgezet, het stalletje eronder geplaatst en een grote foto van zijn vrouw erbij geplaatst. op beide kerstdagen is ie onder de pannen, in de goede, zorgende handen van zijn kinderen. hij zal aan liefde, gezelschap en warmte geen gebrek hebben. en hij zal ervan genieten, niet gaan zitten kniezen aan de tafel vol lekkernijen waar zijn schoondochter zo hard aan gewerkt heeft.

maar natuurlijk zal hij haar missen. intenser nog dan de afgelopen maanden. het leven gaat door en langzamerhand was hij gewend aan de dagen zonder haar. koffie alleen, de krant doorspreken met de buurman, minder boodschappen doen, koffiemelk is niet meer nodig. maar het einde van het jaar is in onze maatschappij, in ons leven de tijd van het jaar om je te omringen met hen die je liefhebt. en zij, die hij het meeste liefheeft, zij is er niet bij.

om het verdriet en het gemis vast een plekje te geven, besloot ie vanmiddag om een mooie witte roos te kopen. zo eentje waar ze zo van hield. en deze op haar graf te leggen. het is een eind fietsen, maar het is niet glad en hij heeft alle tijd. hij zou een witte roos kopen bij het bloemenstalletje waar hij deze altijd voor haar kocht, maar besluit om de stad in te gaan. hij gaat de duurste, mooiste witte roos kopen die hij kan vinden. ze is er dan niet meer bij, maar met kerstmis verdient ze wel wat extra liefde en een extra mooie roos. bij het kleine plantenwinkeltje ziet hij de perfecte roos. hij gaat naar binnen, slaat het aanbod om de fragiele bloem in te pakken af en stapt op zijn fiets, gadegeslagen door helemaal niemand, behalve mij.

misschien zit ie nog op de fiets of is hij al gearriveerd bij waar het is dat hij naar onderweg was. ik hoop maar dat ze verguld en blozend op hem staat te wachten. hem een dikke kus geeft en ze er samen een mooie kerst van maken. zoals zovelen.

Jeroen @ 22-12-2011, 16:05