Als de frontman van de Strokes een elektronisch album gaat maken dan houdt je als muziekliefhebber al snel je hart vast. Met in het achterhoofd de verschrikkelijke kutherrie die ex-Soundgarden zanger Chris Cornell vorig op plaat uitbracht, ben je geneigt iedere rockzanger te verbieden buiten zijn eigen straatje te zingen. Gelukkig is Julian Casablancas (aka het dunne mannetje met de brede strot) lekker eigenwijs & laat ie op Phrazes for the Young horen dat hij wel weet hoe het moet.
Mijn favo song Tourist van het album kwam afgelopen weekend al voorbij op Weekend Special.11: Will You Bite An Apple?, maar het hele album is gewoon zo onwijs lekker, dat Julian wel een heel verhaaltje verdient.
De invloeden zijn overduidelijk jaren '80 en het is grotendeels ongelofelijk dat de man van dit album ook (mede-)verantwoordelijk is voor 1 der beste rockschijven van de afgelopen 10 jaar. Onderstaande clip onderstreept nogmaals de jaren '80-invloeden, maar gaat voor naar mijn idee ook iets over the top. De grote kracht van dit album ligt bij de muziek en zang. De beelden zijn mooi en sfeervol, maar passen de song niet.
Gek genoeg doen de eerste 15 seconden van Out of the blue (welke het album opent) me iedere keer weer gruwen, want de valse glas-achtige geluidjes doen werkelijk pijn aan de oren & deden mij de eerste luisterbeurt dan ook meteen terugdenken aan eerder genoemde grafschijf van Cornell (voor de nieuwsgierigen, het ding heet Scream en wordt bij iedere waardeloze cd-dumpshop gratis weggegeven). Als die 15 seconden echter geweest zijn volgt een heerlijke uptempo song. Eigenlijk precies wat je verwacht van de Strokes-frontman. En als je je dan eenmaal hebt laten verrassen door Julian, dan wordt het allemaal steeds mooier. Het hele album luist verrassend prettig weg, maar is toch origineel & naarmate de plaat vordert hoor je er steeds minder Strokes en steeds meer Casablancas in, en dat is (ondanks de klassa van The Strokes) een flink pluspunt.
Glass: wederom een waardeloos 'intro', maar als de song eenmaal begint zo lekker!
River of Brakelights: scheurende gitaren en tegenwerkende beats.
Het album begint goed en eindigt fantastisch, maar zakt eigenlijk nergens in en is voorbij voor je erg in hebt, gelukkig heeft mijn voor dit soort zaken een repeat-functie & blazen de synthesizer-deunen & bewerkte gitaarsolo's weer binnen no-time door de woonkamer. Ik zeg: Klassiekertje in wording!
