1. Ik heb zin om met mijn telefoon te gooien, en het ding is pas (of al, voor de insiders) 6 maanden oud. 2. Ik heb zin om de hele nacht door te gaan met drinken, maar mijn baas en geliefde kunnen dat idee vast minder waarderen, waardoor het alleen maar aantrekkelijker lijkt. 3. Er komen per dag zoveel goede cd's uit die ik niet kan horen, ik moet mijn baan opzeggen of stoppen met internetten. Het is JUST TOO MUCH!!! 4. Waarom gaan er mensen naar Mumford & Sons die de band niet kenden toen ze kaarten kochten en heb ik nu geen kaarten? 5. Vrouwen zijn een soort mannen, maar dan FUCKING ONBEGRIJPELIJK. 6. Typen met random hoofdletters is echt über-moelijk. 7. de ü is compleet onvindbaar op een MacBookPro. 8. Voor de mensen die het zich afvragen na 1. ik heb geen specifieke reden om te gooien met mijn semi-oude/semi-nieuwe telefoon, ik heb slechts werp-neigingen. (oke, het ding vertoont een icoon dat me niet aanstaat en niet wegwil, maar das geen reden tot telefoon-werpen toch?) 9. Bier? 10. Lekker!
Luisterend naar een verschrikkelijk mooi stuk muziek van 1 der beste bards aller tijden (Don McLean) denk ik na over een vraagstuk waarover ik zojuist struikelde. De vraag in kwestie betrof of ik liever doof of blind zou willen zijn/worden. Uiteraard geen van beide en de bizarre situatie dat we hierover zouden mogen kiezen zal nooit voorkomen, maar 'for the sake of argument' is het best wel een interessant onderwerp.
Afgelopen donderdag werd ik 30. Ik vierde mijn dertigste verjaardag. Het was een mooie week om dertig te worden. De Volkskrant stapte over op tabloidformaat (bepaalt geen kadootje), K's Choice bracht haar langverwachte nieuwe album eindelijk uit (stiekem best een kadootje) en de Christenen van de wereld kwamen me tegemoet door mijn 1e normale dag als dertiger het stempel Goeie Vrijdag te geven. Een mooi gebaar!
Sidns enkele weken is het hele muzieklandschap in de ban van Die Antwoord. Lyrische recensies over de geniale teksten, briljante beats en de onwaarschijnlijke roots van het Zuid-Afrikaanse blanke raptrio. Ik kan niet ontkennen dat bepaalde tracks lekker klinken, maar het doet gewoon pijn aan mijn oren en ogen hoe bloedserieus dit aandoenlijke trio zichzelf lijkt te nemen.
Zo'n 3 weken geleden verhaalde ik in lyrische bewoording over de 1e draaibeurt van het debuut It's Frightening van White Rabbits. Meteen al op die dag schafte ik een 2-tal kaartjes aan voor het enige optreden dat ze in het 1e half jaar van 2010 op Nederlandse bodem zouden geven. Gisteravond was het zover, als voorprogramma van 'grote broer' Spoon.
26 Januari is per 2008 aaprijdtkever.nl's internationale doe es wat goeds-dag. Ongeacht hoe veel of weinig geld je hebt, een goed doel steunen is goed voor je karma (ik kijk weer veel 'my name is Earl' de laatste tijd) en voor het goede doel. En dus lijkt dit mij een mooi moment om iedereen even op te roepen GODVERDOMME ES WAT GOEDS TE DOEN MET JE LEVEN IN 2010!!
Na 2 weken drankloos door het leven te gaan lijkt het ergste voorbij (Godzijdank). De week stond minstens even sterk in het teken van klote dagen die het verdienen weggespoelt te worden met een stevige borrel of enkele goudgele rakkers, maar met de souplesse van een pasgeboren lammetje dat struikelt over elke grasspriet wist ik me door weer een drankloze week te slaan. Bewonderenswaardig? Minder dan vorige week, want het begint al te wennen. En tegelijkertijd van geen kanten.
Op 1 januari 2010 nam ik een besluit. Tot de 3e verjaardag van aaprijdtkever.nl (welke tevens mijn 30e verjaardag is) drink ik geen alcohol. Geen druppel. Wereldschokkend? Verre van! Maar de kleine wereld die de mijne is staat ervan op haar kop. Zowel van het besluit zelf (1 small step for me, 1 giant leap for me, zoiets..) als de 'gevolgen' ervan. Voor zover deze al meetbaar zijn. In een poging mijn gedachten en gevoelens in deze kwestie enigzins in bedwang te houden leek het bijhouden van een dagboekje me heilzaam. En welk een plek kan hiervoor beter dienst doen dan aaprijdtkever.nl? De plek waar ik bij vlagen meer van mijzelf laat zien dan goed voor ons allen is..
De afgelopen 2 dagen (4-5 januari 2010) was de Sprinter Hoorn-Hoofddorp van 7.59 té vol. De mensen zaten zó verschrikkelijk dicht op elkaar gepropt dat uitstappen heel moeilijk ging, er overal op tenen werd gestaan en er zelfs 2maal ruzie ontstond in de trein. Ook is het zo onveilig dat mocht er iets gebeuren in of met de trein of met een reiziger in de trein (de dame op mijn linkerteen sprak al over flauwvallen en onwel worden), het haast zeker is dat hulpverlening heel moeilijk zou worden!
De dienstdoende conducteurs riepen om dat er een gebrek aan materiaal was (op 4-jan zaten we ook nog eens in een treinstel zonder licht!) en dit zal best. Maar het is onmenselijk en onverantwoord om mensen op deze manier te laten reizen. En dan zal ik het feit dat ik maandelijks €175,- neertel voor dit veevervoer nog maar even buiten beschouwing laten..
Hopende dat de trein waar ik over 30 minuten instap wel uit een enigzins leefbare omgeving bestaat, verblijf ik.
