ze zegt, je
kunt stilte wel opsluiten
maar niet de gloed
weerglanzende in zilveren draden
langs
eeuwenoude lijnen geweven

verfdruppels
blinkend, voordat ze
voorgoed vaste vorm vinden
laten zich leiden
door hen onbekende krachten
zwaarte, lichtheid, verlangen

gefrustreerd
werp ik doek en kwast
handdoek, beker
zelfs de aanbidding die ze schonk
ver van mij
voor even, dan toch