tijdens bezoeken
aan maan, sterren en andere
universele zaken
zag ik haar
schitterend als Almería

geen lantaarn
voor mijn duisternis, maar
juist is
een hemels lichaam waar ik
slechts om draaien kan

zwaarte is haar kracht
waarmee ze
inkt uit mijn vingers lokt
terwijl brokken
woorden in strot doen stokken

voorzichtig
stuur ik slapende satellieten
op verkenning
onbemand, dat is
hoe ze mijn nieuwsgierigheid verlamt

gelukkig kan ik ook
zonder haar, iemand zijn
zelfs
als ze nimmermeer verschijnt
ben ik verlicht