lauwwarme klanken
slenteren langs schelpen
nestelen
in behaaglijkheid van oneindig bestaan

wensdromen, misschien
maar
machinaal drentelen
gedrenkt in as is
al wat timide gevederde helden
werkelijk resteert

print het in je innerlijke
als vaag gefluister van naderbij
lichtvoetig
dansen we door porseleinen stof
immer alleen
als kolibrie tussen mieren
zilveren randje in zee van vergaan

alles zwijgt, alles is verte
kijk door nieuwe ogen, vergeet niet
te vergeten

zee, zand, vonk, steen
dit is wat nooit was