kleine fictie: dat is wat mensen doen
Lisa kijkt naar de krassen in haar arm. De bovenste waren lang geleden al genezen, de onderste zijn gloednieuw. Het bloed net gestold. Morgen begint de jeuk. De onweerstaanbare kriebel van genezing. Dat is het verschil tussen haar lijf en hoofd.

Later onder de douche brandt haar arm als vanouds. Terwijl de hete stoom aan haar tranen likt, doet ze alsof ze de wonden dichtschroeit door het water er rijkelijk overeen te laten stromen. Lisa verbijt de pijn, zoals ze dat steeds doet. Morgen een shirt met lange mouwen aan, niets aan de hand.

Als de wekker niet gaat, beseft Lisa pas dat er wel een morgen is, maar dat deze betekenisloos bestaat. Er is geen werk, er zijn geen collega's. Geen afspraken om naartoe te gaan. Lisa kruipt met haar dekbed en een pak yoghurt op de bank. Ze knoeit, likt zo goed als dat gaat het dekbed schoon en volgt het nieuws. Duizenden dood. Er is niets veranderd.

Ergens tussen de zesde en zevende herhaling van de feiten valt ze in slaap. Het lege pak yoghurt ligt dan allang op de grond. David heeft de restjes al opgelikt en ligt nu op een ongebruikt stukje dekbed te snurken. Buiten roept een kind. Zijn schelle stem weerkaatst door de smalle straat met de kleine huisjes. Lisa droomt van de begrafenis, zwaaiend als de koningin schuifelt ze in een bruidsjurk achter de lege kist.

De zon staat hoog als ze opnieuw ontwaakt. Ook de zon is een verrader deze dagen. Luie en lome warmte verleidend, slaat zij je met bittere kou om de oren eenmaal buiten. Toch moet Lisa. Haar buik rommelt. De koelkast, waarvan het nieuwe lampje koppig dienst weigert, bevat alleen nog nasigroenten en geraspte kaas. Ze trekt haar lange winterjas en kisten aan, zet haar muts op. David gaapt in de vensterbank als ze de deur achter zich dichttrekt.

De wereld is licht en vrolijk. De zon, de buurtkinderen. Een bruine hond rent hijgend voorbij. Verderop zit zijn baasje met een kop koffie op een doorgezakt houten bankje. De straat uit, de hoek om. Bij de wijnhandel zijn de luiken neer, ook de sportwinkel en boekenzaak maken een verlaten indruk. De supermarkt is stil, maar wel open. Lisa koopt rijst, kip, wijn en een zielig bosje tulpen voor de halve prijs. Hun kopjes hangen naar beneden. Lisa neemt een omweg terug naar huis. Langs het verlaten schoolplein, veilig weggestopt achter het hoge hek en dan door het smoezelige parkje met de vaste verzameling dronkenlappen.

Lisa steekt zwijgend haar arm uit. De middelste man op het bank kijkt haar niet aan als hij de fles aanpakt. Hij mompelt iets onverstaanbaars. Lisa doet een stap naar achter en overdenkt haar opties, dan loopt ze zwijgend door. Het basketbalveld over, langs de wild woekerende struiken, zelfs door de gemeentelijke instanties opgegeven. Als ze aan het einde van het kleine parkje is gekomen, draait ze zich om. De man die haar fles aanpakte, is opgestaan. Hij staat met een hand boven zijn ogen in de verte te turen. Als hij haar ziet omdraaien, steekt hij zijn beide armen in de lucht. De fles tolt even vervaarlijk stuurloos door het niets. Lisa steekt een hand met vijf vingers de lucht in. Ze twijfelt even, besluit het niet te doen en roept dan toch: 'Vijf uur!'

Thuis laat Lisa de boodschappen op tafel vallen en ze kruipt weer onder de deken. Het huis is koud, de televisie schreeuwt nog steeds sterftecijfers. Als later de deur openvliegt en dichtslaat, trillen de ramen. Lisa schrikt, knijpt haar ogen dicht en wacht op wat komen gaat. Ze denkt aan het geld in haar jaszak. Het treinstation op vierhonderd meter van de bank waarop ze nu ligt. Ze denkt aan de achterdeur die op slot is, aan de geblokkeerde voordeur. Dan voelt ze een hand op haar schouder, warm en zacht. Een kneepje, dan de stem. Zacht murmelend. Iets over kip en rijst. Lisa ontspant en opent haar ogen. Zijn waterige blik en zwavelende adem vlakbij haar gezicht. Hij kust haar voorhoofd en loopt naar de keuken. De koelkastdeur zwaait open en weer dicht. Hard. Als de tulpen door de kamer vliegen, heeft Lisa haar ogen alweer dicht.
Jeroen Kraakman @ 12 May 2020


© 2007-2020 aaprijdtkever.nl is een project van Jeroen.
schrijver. stadsdichter van Zwolle. kaartenmaker. lees alles.